Het concert I Shall Love But Thee van de Christelijke Muziekvereniging Hattem (CMH) heeft op zaterdag 13 juni een diepe indruk achtergelaten bij het publiek. Tijdens deze Classic Music Hattem nam het A-orkest het publiek in de Grote- of Andreaskerk mee langs een programma met koralen, klassieke werken en melodieuze concertstukken, waarin liefde, herinnering en verbondenheid centraal stonden.
Het concert begon met een In Memoriam voor oud-dirigent Carlo Balemans, die in maart van dit jaar overleed. De muzikanten maakten indruk met hun eerbetoon aan de dirigent die jarenlang een belangrijke rol speelde binnen de vereniging en veel voor hen heeft betekend.
Er werden verschillende muzikale odes gebracht. De muziek hielp de aanwezigen om stil te staan bij wie dierbaar is. Dat gebeurde met name bij Epitaph van componist Peter Meechan. Het werk werd geschreven ter nagedachtenis aan de 96 slachtoffers van de Hillsborough-ramp in Engeland, en zit vol muzikale symboliek. Zo verwijst de lengte van het stuk naar de zes minuten die de wedstrijd duurde voordat de tragedie zich voltrok. Op indringende wijze werden de slachtoffers herdacht door de 96 klokslagen die te horen waren. Of de uitnodiging van het orkest om de slagen mee te tellen door iedereen is gedaan, is onbekend. Misschien werd meetellen te indringend en bovendien, de totale uitvoering vroeg alle aandacht.
Organist Jaap Zwart, bekend om zijn liefde voor improvisatie, wist het publiek te boeien. Het samenspel met het orkest, met zijn bekende warme klanken, was een staaltje van muzikale afstemming en versmelting. Bijna monumentaal klonk het orgel aan de ene kant van de kerkzaal en de ronde en ook dynamische klanken van het orkest aan de andere kant. Ook de solisten uit het orkest durfden van zich te laten horen. Daardoor ontstond er een gevarieerd programma met verschillende intensiteit.
Zonder de anderen tekort te doen, moet de bijdrage van de sopraan Esther Kouwenhoven zeker genoemd worden. Zij bracht op indrukwekkende wijze I Shall Love But Thee. Haar warme, expressieve zang en performance raakten velen. Dat een gedeelte uit dit lied een toegift werd, was niet meer dan vanzelfsprekend.
recensie: Cathelijn Veltkamp-van der Worp en Ria Pool Meeuwsen
