Virginie Kroes-Masaki wordt op 9 februari in de gemeenteraad benoemd als commissielid voor de ChristenUnie. Wie is zij en wat drijft haar?
Als tienjarig meisje kwam ze met haar moeder, broer en zus naar Nederland. Haar vader was een politieke vluchteling die al in Nederlands verbleef. Toen Virginies dochter Petralien geboren werd, met een ernstige hartafwijking en het syndroom van Down, was haar eerste reactie ongeloof: gebeurde dit echt met haar? In Congo worden kinderen met een beperking niet geaccepteerd. Mensen denken daar dat het een straf van God is. Haar familie en de Congolese pastores raadden haar aan veel te bidden. Dan zou het vast goed komen. Petraliens biologische vader zette Virginie toen ze zwanger was uit huis. Zo werd ze een tijdje dakloos.
Nu woont ze al tien jaar in Hattem met haar man, Wilco Kroes, en de zeven kinderen binnen hun samenstelde gezin. Op dit moment wonen er nog vier kinderen thuis, de oudste is twintig en de jongste drie jaar oud. In het keurige, stijlvol ingerichte huis is nauwelijks te zien dat hier een druk huisgezin woont. Daar herinnert alleen een poppenwagentje in de hoek van de huiskamer aan.
Warm sociaal hart
Na jarenlange onderhandelingen met de gemeente heeft ze, samen met haar man en een groep toegewijde mensen om hen heen, in de eigen achtertuin een speeltuin ingericht die geschikt is voor mensen met en zonder beperking, Belevingstuin Petralien. Hier kunnen ook mensen in een rolstoel schommelen, met zand en water spelen op een de zandbaktafel en nog veel meer. Het is de bedoeling dat de belevingstuin een ontmoetingsplaats is voor allerlei mensen, jong en oud, met en zonder beperking en hun ouders. ‘Er wonen in Hattem rond de tweehonderdvijftig kinderen met een beperking’, aldus Kroes. ‘Je kunt dat niet aan ieder kind zien. Voor de ouders is de verzorging lichamelijk en mentaal vaak zwaar. Dan is het fijn om even in de speeltuin te ontspannen en anderen te ontmoeten, terwijl de kinderen spelen.’
Naast haar werk bij De Twijn als gespecialiseerd pedagogisch medewerker en vertrouwenspersoon, de belevingstuin en haar gezin, wordt Kroes nu dus ook commissielid voor de ChristenUnie. Ik vraag haar wat haar belangrijkste speerpunten zullen zijn. Ze glimlacht breed: ‘Jeugdzorg, ouderenzorg, de sociale sector, daar wordt mijn hart warm van.’ Ze vertelt dat ze een tijdje bij de Bongerd heeft gewerkt. ‘Veel mensen zijn daar eenzaam. Het zou leuker moeten worden, zowel voor de bewoners als voor het personeel. Men werkte daar met een looproute, waarin per patiënt en handeling aangegeven staat hoeveel tijd de verzorgende mag besteden. Helaas is geen tijd in vrijgemaakt om even een praatje te maken.’
Inclusiviteit, ook qua huidskleur
Ook inclusiviteit is belangrijk voor Kroes. De aandacht die daaraan via Kleurrijk Jezelf Zijn (een project van de gemeente en Hattemers) wordt besteed, gaat volgens haar vooral over gender. Maar de wens om alle kinderen samen te laten spelen, met of zonder beperking, gaat net zo goed over inclusiviteit. Ook het buitensluiten van mensen op basis van hun ras of huidskleur hoort daarbij, vindt Kroes. ‘Mensen willen de discriminatie vaak niet zien, maar hij is er wel. Dat heb ikzelf vaak ervaren, ook in onze mooie Hattem. We moeten hierover praten, want als je het niet erkent, kun je het ook niet oplossen.’
Liefde wordt meer als je het deelt
Ze leidt me nog even rond in de belevingstuin. Zelfs op deze grijze dag ziet het er fleurig uit, met de speeltoestellen en de vlaggetjes van Afrikaanse stoffen. ‘Mijn schoonvader heeft alles geverfd. Je kunt wel zien dat zijn lievelingskleur geel is!,’ zegt ze lachend. ‘Als commissielid wil ik vooral ook mijn liefde voor Hattem en de mensen die hier wonen uitdragen. Dat is mijn levende getuigenis. Liefde wordt meer als je het deelt.’
